Kennis, jñāna, heeft drie aspecten. 

Het eerste aspect is de gewone kennis die toegankelijk is voor iedereen die iets te weten wil komen. 

Het tweede aspect is de kennis die vervat is in de geschriften, zoals de shāstra's. Deze geschriften belichamen de diverse kennissystemen. 

Het derde aspect van kennis is de oorspronkelijke kennis. Die kennis wordt vijñāna genoemd en komt voort uit de ervaring van de betreffende mens. Deze derde vorm van kennis wordt ook wel 'speciale' kennis genoemd.

Men kan kennis verwerven, maar men kan die kennis ook weer verliezen, tenzij die kennis door ervaring innerlijk wordt vastgelegd. Door ervaring kan men daadwerkelijk gebruik leren maken van de kennis die beschikbaar is.

(Shri Shantananda Saraswati, 1982)
 

Shri Shantananda Saraswati (1965): 
“Het is niet mijn wens die uitgevoerd moet worden, Het is wat oprijst in mensen die naar de waarheid zoeken en inspanningen daarvoor willen doen. En in zoverre ik kan ben ik altijd bereid. Mijn deur staat altijd open voor iedereen, Westers of Oosters, ongeacht opvoeding of cultuur. Want we komen allemaal van dezelfde bron. Zolang die wens en dat besluit sterk is en permanent is zal de hulp er altijd zijn.”

De traditie van Advaita vedānta is een mondelinge traditie. De Leer wordt overgedragen van de ene persoon op de andere. Maar dat is oppervlakkig gezien. Dat is 'gewone kennis'. Er is meer. En daarmee komt een schijnbaar onoplosbaar probleem te voorschijn. Hoe vindt echte communicatie en kennisoverdracht plaats?

Echte communicatie kan alleen plaatsvinden tussen twee mensen van gelijke ontwikkeling. 

Maurice Nicholl (leerling van Ouspensky): 
“De hogere kring van de mensheid zaait constant invloeden op de aarde die de mensheid wakker kan maken. Jammer genoeg kan de bewuste mens niet spreken  met de mechanische mens omdat ze een verschillende taal gebruiken.”
Hoe communiceert de mens met kennis dan met de onwetenden? Hoe krijgt de onwetende die 'speciale kennis' of 'oorspronkelijke kennis'?

Hiervoor staan verschillende kanalen open. 
De eerste is een 'School' waarin de kennis doorgegeven wordt, niet alleen theoretisch maar ook praktisch. Ervaring is hierbij cruciaal. 

Shri Shantananda Saraswati (1973) 
“De informatieve kant van kennis is alleen de buitenkant. De diepere aspecten verschijnen alleen wanneer de informatie in praktijk wordt gebracht. Alleen wanneer de kennis door de drie lichamen heen werkt (fysiek, geestelijk en emotioneel), zal deze universeel worden en geen nutteloos materiaal blijven”. 

En ook heel belangrijk: goede voorbeelden. 
Het tweede kanaal is meditatie. Door meditatie wordt de menselijke machine opgeschoond, getransformeerd, en worden de communicatiekanalen van ketelsteen ontdaan.